Το κάστρο του μεγάλου μαγιστρου Ρόδος!

The castle in Rhodes

Construction by the Knights

 The Palace of the Grand Master is a 14th century building constructed by the Knights Of Ioannites, who possessed Rhodes and some other islands such as Kastelorizo from 1309 to 1522, at the site of an older Byzantine citadel of the 7th century AD. 
According to newer research in its place, was the holy temple of the sun god and in this position the famous Colossus of Rhodes was probably set up in contrast to the earlier belief that it was located in the mandraki area, located in the place of one million the three ports of Rhodes. The palace apart from the administrative center of the Knights and residence of the Grand Master was also the seat of the ruling social and spiritual order of Rhodes. 
 The main entrance of the palace 

 The interior of the palace 

Turkish occupation When the Ottomans occupied the island as a fortress, command center and prison, and in 1856 after an explosion of ammunition from a lightning strike that was kept in its basements a part of it was destroyed. 

Under Italian occupation

 When Rhodes arrived in the Kingdom of Italy in 1912, the Italians repaired the destroyed part, between 1937 and 1940 under the supervision of the Italian governor of the Dodecanese De Vecchi, making it the seat of the italian governor of the island but and summer residence of King Victor Emmanuel III and later Benito Mussolini, whose name is still on a huge slab near.

Today's time
After the annexation of the Dodecanese in Greece in 1948, the first floor of the palace was transformed by the Greek authorities into a museum containing various artistic creations, folk art from antiquity and the Middle Ages, weapons, medieval tombstones, jewellery, books, paintings, statues and other finds, while in general the whole building is the largest attraction of visitors to the medieval city of Rhodes.

Κατασκευή απο τους Ιππότες

Το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου είναι κτίσμα του 14ου αιώνα που κατασκευάστηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες, οι οποίοι κατείχαν τη Ρόδο και ορισμένα άλλα νησιά όπως το Καστελόριζο από το 1309 έως το 1522, στη θέση παλαιότερης βυζαντινής ακρόπολης του 7ου μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με νεότερες έρευνες στη θέση του, βρισκόταν ο ιερός ναός του θεού Ήλιου και σε αυτή την θέση πιθανόν να είχε στηθεί ο περίφημος Κολοσσός της Ρόδου σε αντίθεση με την προγενέστερη πεποίθηση ότι βρισκόταν στην περιοχή Μανδράκι, που βρίσκεται στη θέση του ενός εκ των τριών λιμανιών της Ρόδου. Το παλάτι εκτός από διοικητικό κέντρο των Ιπποτών και κατοικία του Μεγάλου Μαγίστρου ήταν επίσης έδρα της άρχουσας κοινωνικής και πνευματικής τάξης της Ρόδου.

Η κύρια είσοδος του παλατιού

Το εσωτερικό του παλατιού

Τουρκοκρατία

Όταν κατέλαβαν το νησί οι Οθωμανοίχρησιμοποίησαν το παλάτι ως φρούριο, κέντρο διοίκησης και φυλακή ενώ το 1856 μετά από έκρηξη πυρομαχικών από χτύπημα κεραυνού που φυλάσσονταν στα υπόγειά του ένα μέρος του καταστράφηκε.

Υπό ιταλική κατοχήν το 1912 η Ρόδος περιήλθε στο Βασίλειο της Ιταλίας, οι Ιταλοί επιδιόρθωσαν το κομμάτι που είχε καταστραφεί, μεταξύ των ετών 1937 - 1940 υπό την εποπτεία του Ιταλού διοικητή της Δωδεκανήσου Ντε Βέκκι, καθιστώντας το έδρα του εκάστοτε Ιταλού διοικητή του νησιού αλλά και καλοκαιρινή κατοικία του βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ του Γ΄ και αργότερα του Μπενίτο Μουσολίνι , το όνομα του οποίου βρίσκεται ακόμη σε μια τεράστια πλάκα κοντά στην είσοδο.

Σημερινή εποχή

Μετά την προσαρτηση των Δωδεκανησωνστην Ελλάδα το 1948 ο πρωτος οροφος του παλατιού μετατράπηκε από τις ελληνικές αρχές σε μουσείο το οποίο περιέχει διάφορες καλλιτεχνικές δημιουργίες, είδη λαϊκής τέχνης από την αρχαιότητα και τον μεσαίωνα, όπλα, μεσαιωνικές ταφόπλακες, κοσμήματα, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, αγάλματα και άλλα ευρήματα ενώ γενικά το όλο κτίσμα αποτελεί τον μεγαλύτερο πόλο έλξης επισκεπτών στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου.

πολύ γέλιο σε ένα ταξίδι στην Ρόδο!

Ένα βίντεο γέλιο από το ταξίδι μας στην Ρόδο! Σύντομα φωτογραφίες και πολλά ακόμη βίντεο!          

Μέζαπος Λακωνίας!

 https://www.youtube.com/watch?v=0XF71EHytrM&feature=share

Ο Μέζαπος είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο της χερσονήσου Τηγάνι νότια της Αρεόπολης πάνω σε βραχώδη τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα ανάμεσα σε δύο χειμάρρους.
Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Δικαίο Βαγιακάκο η ονομασία Μέζαπος προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκής προέλευσης λέξη άπα (νερό) και το επίθετο μέσσος της αιολικής διαλέκτου! Σε αυτήν την περιοχή ο «μονόφθαλμος» πειρατής της Μάνης χτυπούσε τα εμπορικά και έκρυβε τη λεία του μέσα σε μυστική θαλάσσια σπηλιά.
Τι λέει ο θρύλος για το χαμένο θησαυρό του! Ο Νικολός Σάσσαρης ήταν από τους πιο ξακουστούς πειρατές, που έδρασαν κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα στη Μεσόγειο.
Έχει μείνει γνωστός στην ιστορία ως ο «μονόφθαλμος» ή «μονομάτης», επειδή Τούρκος πειρατής του είχε καρφώσει το ξίφος του στο μάτι, στη διάρκεια συμπλοκής. Ο Σάσσαρης ήταν από τη Μάνη. Προερχόταν από τους Φελουριάνους – Κάρλους και είχε δεσμούς με την πόλη Σάσσαρι της Σαρδηνίας.
Έτσι πιθανότατα προέκυψε και το επίθετο του. Τα χρόνια εκείνα, η διαβίωση στη Μάνη ήταν πολύ δύσκολη. Το έδαφος ήταν άγονο και σκληροτράχηλο, γεμάτο πέτρες. Πολλοί κάτοικοι ασχολούνταν με το ψάρεμα, αλλά οι ποσότητες των ψαριών δεν έφταναν να θρέψουν τον πληθυσμό των Μανιατών, που έφτανε τις 70.000 επί τουρκοκρατίας. Τότε ο Σάσσαρης, λόγω της ανέχειας, αποφάσισε να γίνει πειρατής!
 Η δράση του: Ορμητήριο του Σάσσαρη ήταν ο Μέζαπος.
Από τους τριγύρω απόκρημνους γκρεμούς και σπηλιές παρατηρούσε μαζί με τους συντρόφους του τα μέτριας χωρητικότητας εμπορικά πλοία που περνούσαν και είχαν προορισμό τη Μεθώνη και την Κορώνη. Σήκωνε τη πειρατική σημαία και ξεκινούσε την επίθεση με το πλοίο του, που είχε την ονομασία «Ζαργάνα».
 Αφού λεηλατούσε τα καράβια, στη συνέχεια τα ρυμουλκούσε και τα πήγαινε στο λιμάνι του Οιτύλου (που ονομαζόταν τότε και «μικρό Αλγέρι») για να τα πουλήσει! Δρούσε κυρίως στην έδρα του, την Μάνη, αλλά δεν ήθελε να μοιράζεται τα κλοπιμαία με τους κατοίκους της. Λέγεται, ότι θέλοντας να κρύψει τη λεία του, είχε εντοπίσει μια σπηλιά, τη λεγόμενη «σπηλιά του πειρατή», την οποία μόνο εκείνος μπορούσε να προσεγγίσει.
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που μέχρι σήμερα, συντηρείται ο θρύλος με την άγνωστη τύχη του θησαυρού του! Ο πύργος-κρησφύγετο στο Μέζαπο: Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο ξακουστός πειρατής διέθετε πύργο – κρησφύγετο, στο εσωτερικό του οποίου υπήρχαν ειδικά κατασκευασμένα υπόγεια. Εκεί, κρύβονταν οι σύντροφοί του, ενώ υπήρχαν και μυστικά μονοπάτια που οδηγούσαν μέχρι την ακτή. Ένα μέρος του, ωστόσο, καταστράφηκε λόγω της βεντέτας που είχε με τους Μαυρομιχαλαίους! Το τραγικό τέλος: Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο Σάσσαρης είχε καταλάβει ένα γαλλικό πλοίο και το κατηύθυνε προς τη Μάνη. Κάποια στιγμή, συναντήθηκε με δύο τουρκικά καράβια και ακολούθησε σφοδρή συμπλοκή, με κανονιοβολισμούς. Στη συνέχεια, οι στόλοι πιάστηκαν στα χέρια. Πολλοί από τους πειρατές του είτε τραυματίστηκαν σοβαρά, είτε σκοτώθηκαν. Ήταν η τελευταία ναυμαχία του Νικολού Σάσσαρη, αφού και εκείνος σκοτώθηκε, από πυροβολισμό στο στήθος. Το άψυχο σώμα του δεν μεταφέρθηκε ποτέ στη στεριά, ούτε κηδεύτηκε. Έμεινε για πάντα στη θάλασσα, όπως όρισε η μοίρα του!

Mezapos is built on the homonymous bay of the Tigani south of Areopolis, on a rocky location by the sea between two torrents. According to the story, the name Mezapos comes from the word "apa" (water) of Indo-European origin and the adjective middle of the Aeolic dialect. In this area the "one-eyed" pirate of Mani struck the merchants and hid his booty in a secret sea cave. What does the legend say about his lost treasure! Nick Sassaris was one of the most famous pirates, who acted in the second half of the 18th century in the Mediterranean. He has been known in history as "one-eyed" because a Turkish pirate had his sword nailed to the eye during a fight. Sassaris was from Mani. It came from the Florianians - Carlos and had links with the city of Sassari in Sardinia. So his adjective probably also came about. In those years, living in Mani was very difficult. The ground was barren and rough, full of stones. Many locals were engaged in fishing, but the quantities of fish did not reach the Maniat population, which reached 70,000 during the Turkish occupation.
Then Sassaris, because of his helplessness, decided to become a pirate! His action: The base of Sassaris was Mezapos.
From around the steep cliffs and caves, he and his companions observed moderate-sized merchant ships passing by and leaving for Methoni and Koroni. He lifted the pirate flag and began attacking his ship, called "Zargana". After looting the boats, he then towed them to the port of Ithilos (then called "Little Algeri") to sell them. It operated mainly at its headquarters in Mani, but did not want to share the thefts with its residents.It is said that, wanting to hide his booty, he had found a cave, the so-called "pirate cave", which only he could access. Perhaps that is why the legend is preserved to this day with the unknown fate of his treasure! The tragic end: At the end of the 18th century, Sassaris had occupied a French ship and directed it to Mani. At one point, he encountered two Turkish vessels and was followed by a heavy-handed, cannonball. The fleets were then seized.
 Many of his pirates were either seriously injured or killed. It was the last battle of Nikolai Sassaris, after he was killed, from a chest shot.
His lifeless body was never carried to land, nor was he buried. He stayed at sea forever, as his fate determined!